No i tak to się stało, że po nas – po mnie i po Filipie.
Podjęliśmy wspólną decyzję o rozstaniu. Nie kochamy się. Jak to ujął w słowa ścisły umysł Filipa – warunek konieczny nie został spełniony.

Myślę sobie o tej miłości, która daje ciepło, troskę, dobro. Czy tego nie było?
Trudno powiedzieć, czego nie było. Bo cóż miałoby być? Trudno powiedzieć, co powinno być.

Nie kocham? Nie czuję? Szlag już przecież z tym. Nie dam przecież rady. Przecież się nie uda.

W głowach nam się współcześnie przewraca. Jesteśmy źli, po prostu głupi i źli.

Dlatego tak łatwo przychodzi nam się karać. O wiele łatwiej skazywać się na samotność.
Jak widać to przecież zasłużone, więc myślę sobie, że dobrze nam tak!