Ponieważ zostałam zaatakowana, pogrążę się.

Ponieważ jestem półsierotą, bawię się w tego konsekwencje. Ojciec się czasem odezwie, ale czkawką się to macosze odbija.

Padam ofiarą pożądania, co psuje mi często ambitne plany. Podobno dyrektorskie stanowisko, które mam objąć za parę dni, również pojawiło się z tego powodu. Przynajmniej tak plotkują już podwładni, którym nie miałam jeszcze nawet okazji ręki uścisnąć.

Jestem denerwująca i nadambitna. To najprawdopodobniej z powodu dużych wymagań stawianych mi w dzieciństwie. Czego to ja robić nie miałam! Jeździć konno. Grać na fortepianie. Mówić w trzech językach. Gdy przyniosłam 3 z geografii w czwartej klasie podstawówki, ponieważ nie byłam mentalnie i czasowo gotowa na to, że na tym etapie nauczyciele już pytają, wysłano mnie na korepetycje. Półroczne korepetycje. Przerobiłam roczny materiał.

Mam smutne życie, zamożnej, inteligenckiej kretynki, która to pozjadała wszystkie rozumy, ale się trzęsie jak osika na myśl o cudzym zdaniu.

Szukam debila, który mnie wkurzy. I będzie kokietował opisami metr osiemdziesiąt cztery. Wymagającego. Zwalonego wampira emocjonalnego. Najlepiej z trudnym dzieciństwem. Najlepiej takiego, który to mnie nie doceni. Najlepiej daleko stąd tak, abym mogła robić, co mi się zechce i postarać się sama o siebie.

Bo aktualnie mam wszystko na wyciągnięcie ręki.

Z normalnych facetów robię podnóżki. Bo normalni za bardzo lubią moje duże, jędrne cycki. Albo moje szpilki – to ukłon w stronę byłego, Filipa.

Obraziłam się dzisiaj na świat. Foch. Dobranoc.