Padam z nudów. Nie ma to jak się rozchorować na dwa dni przed rozpoczęciem nowej pracy. Czytam wszystko jak leci: blogi, portale informacyjne, maile, gazety pod ręką. Gdyby mi ktoś tutaj podrzucił materiały propagandowe grup nazistowskich, najprawdopodobniej również przejrzałabym je od deski do deski.

Kacpra wysłałam samotnie na imprezę. Postanowił pójść z kolegą. Krzysiek podjechał po niego i wszedł do domu. Miałam wrażenie, że na mój widok zacznie krzyczeć, ale podejrzewam, że w jego wieku i z jego doświadczeniem widok kobiety w dresie, z czerwonym nosem i wczorajszą fryzurą nie jest niczym szczególnym. Na tej podstawie postanowiłam się tym spotkaniem nie przejmować. Nie mam pojęcia, gdzie idą i jakie mają plany. Zwłaszcza, że przed udzieleniem odpowiedzi na każde zadane przeze mnie pytanie, Krzyśkowi towarzyszył nerwowy odruch spoglądania na Kacpra.

- O! Patrz, Stary, co mam – krzyknął mój domowy Inteligent, przerywając przesłuchanie. Poppersa!

Krzysztof nie ukrywał zadowolenia. Co prawda osoba postronna mogłaby rozpocząć snucie podejrzeń o urozmaicone życie seksualne obu panów, bądź też o niecne, zdradliwe względem mnie, plany. Nic z tych rzeczy. Podejrzewam, że pójdą do Krzyśka, aby w towarzystwie filmowych kobiet, wywąchać całą buteleczkę specyfiku.

Przyznaję, że dałam się raz namówić. Nic specjalnego. Niektóre źródła jednak przedstawiają go jako męski afrodyzjak, więc to tłumaczy sprawę.

Poszukałam w sieci. Poppers to azotan amylu. W formie bezbarwnego płynu, dość silnie żrący, w technice służący do czyszczenia głowic magnetowidowych. Posiada silne właściwości polegające na rozszerzeniu naczyń krwionośnych, powodując wzrost ciśnienia krwi i szybszą akcję serca. Przyjmowany poprzez krótkie inhalacje. Z uwagi na silne właściwości żrące zabroniony jest bezpośredni kontakt z ciałem, w szczególności z błonami śluzowymi. Wypicie grozi skutkiem śmiertelnym.

Napisali też, że nie jest narkotykiem. Nie rozumiem zatem, dlaczego jest całkowicie zabroniony w Wielkiej Brytanii.

Zaczęłam się niepokoić. Tak po babsku. Zadzwoniłam do Kacpra.
Jak zwykle na wstępie rozmowy powitały mnie odgłosy powstrzymywanego męskiego śmiechu. Kacper przypasował sobie do mojego numeru dzwonek z dźwiękiem pykającego radaru i informacją: Twoja kobieta cię namierza! Pyk, pyk. Twoja kobieta cię namierza. Co też, gdybym miała to ocenić pod kątem zawodowym, utrudnia komunikację.

Z podniesionym poziomem testosteronu, przemówił:

- Co, nie mogłaś już beze mnie wytrzymać, hehe? – spytał lekko pod publikę tonem niskim, jakby w wieku dojrzewania przeszedł co najmniej poczwórną mutację.

- Słuchaj, Kacper, ja tu wyczytałam, że pod żadnym pozorem nie można tego pić (cholera wie, co by im przyszło do głowy).

- Czego pić? – nie zrozumiał.

- Poppersa.

- Tak? No luz. Nie będziemy. No, co Ty! Wiem!

- To dobrze – ulżyło mi.

- Słuchaj, my wpadniemy jeszcze na moment do domu, bo zapomniałem czegoś. Za jakieś piętnaście minut. Żebyśmy Cię nie zaskoczyli.

Mój odruch obronny nie pozwolił mi spytać, o czym zapomniał.

Po chwili usłyszałam klucze w drzwiach. Krzysiek wyruszył w moją stronę z gotową opowieścią, aby mój mózg nie zdążył zareagować na tego ważniejszego faceta. Gdybym była szybsza najprawdopodobniej popchnąłby mnie do tyłu. Tylko przez jego ramię zobaczyłam Kacpra grzebiącego w płytach DVD z durnowatym uśmiechem.

- To, cześć, Mysza – Kacper pożegnał mnie szybko.

- Będzie wieczór ambitnego kina, hehe – przycwaniaczył Krzysiek.

I tak sobie pomyślałam, po co w ogóle było pytać. Odnoszę wrażenie, że oni są przecież tacy przewidywalni. Takie to moje zezowate szczęscie .